Snámh Timpeall ar Oileán Chléire: An Snámh Féin

Grianghraf – Tom McCarthy

Réidh chun tosnú – maidin cheomhar a bhí inti…

Do bhaineamair Cléire amach píosa beag roimh mheán lae. Do bhaineas mo chuid éadaí uaim is do chuireas mo chulaith snámha, mo chaipín is mo spéaclaí snámha orm. Ní rabhas ró-fhuair ar aon chor agus mé amuigh fén aer, ach do bhí ‘fhios agam nárbh amhlaidh a bheadh an scéal agus mé istigh sa bhfarraige! Do chuireas súil isteach ar an uisce fuair dorcha agus do léimeas isteach ann. Do chuas díreach go dtí an fánán chun tosnú, ach níor thánag amach air (dúirt John liom ná beadh sé sin ró-shláintiúil mar do bhí an fánán thar a bheith sleamhain agus an taoide ‘n-a lag trá). Tar éis mo lámh do chur ar an bhfánán, do bhíos tosnaithe!

Caithfead á admháil gurbh fhuair gur mhothaíos an t-uisce, do bhíos neirbhíseach dá bharr agus níorbh aon chabhair dom é go raibh an t-uisce chomh dorcha san ag an am chéanna. Ach do dheineas iarracht airsean do chur go cúl m’intinne! Agus mé ag snámh timpeall ar an gcéad chúinne an Oileáin, Pointe an Chuais Leathain, do bhí scataí éan (forachain dubha, crosáin agus mar sin de) ag eitilt timpeall orm. Ní raibh an radharc fúm chomh deas san, ámhthach! Do bhí smugairlí rón de gach aon tsaghas ag teacht im’ radharc, cinn nár airíos riamh fúthu san áireamh… Do bhí sé glan dearmhadta agam go dtí seo – do bhíomair ag dul timpeall ar an Oileán ar deiseal.

Grianghraf – Tom McCarthy

Ag snámh siar ó dheas ag Pointe an Chuais Leathain.

Grianghraf – Tom McCarthy

Tonnta ag briseadh that Charraig Liúir, táim-se i n-áit éigin ‘n-a measc!

Dob é an chéad sprioc eile ná Carraig Liúir, carraig mhór atá suite díreach fé imeall an uisce cúpla slat ó bhun na n-aillte. Do bhí na tonnta ag briseadh thar a cionn an lá so agus níor mhian liom-sa snámh idir ise agus an aill ar aon chor, ach dúirt John liom go ndéanfadh sé ciall dá ndéanfainn é. Mar sin, do dheineas é, do bhí sceitimíní orm, gan aon dabht, ach do bhí an tslí abhfad ní ba ghiorra ná mar a bheadh sí ar an dtaobh thall di. Tar éis dom bualadh leis an mbád airís do bhí beathú agam. Dob é a bhí ins an mbeathú ná uisce te, carbohydrates agus proteinHigh5 an t-ainm atá ar mo rogha bheathaithe.

Grianghraf – Tom McCarthy

Ag gabháil trasna an Inbhir, níl aon chomhartha de na deilfeanna nó na róin…

Níorbh fhada go dtí go rabhamair ag Pointe na Boilge agus díreach chun an Inbhir do thrasnáil. Deirtear liom go raibh roinnt deilfeanna agus rónta ag snámh im’ thimpeall ag an bpointe seo ach níor chonac-sa aon cheann acu! Níor thóg sé mórán ama chun an Inbhir do thrasnáil ach an fhad is a bhíomair ag dul chun cinn do bhí na fairrgí ag eirí i n-airde. Agus Ballán na nDeargán, an pointe is faide ó dheas ar an Oileán, bainte amach againn, do bhí an fharraige go trom. Do bhíos i n-ann Carraig Aonair d’fheiscint ó am go chéile. ‘Sea ansan do tháinig an t-amhrán san isteach im’ chionn:

Agus tú ag féachaint ar an gcarraig sin, Carraig Aonair, ní h-éasca gan smaoineamh ar an líon daoine a d’fhág an saol so ins na fairrgí timpeall uirthi. Tar éis tamaillín, do bhíomair ag Ceann Cléire! Do bhí an-áthas orm agus an pointe seo bainte amach agam, mar do bhí ‘fhios agam go raibh ní ba mhó ná leath den tsnámh déanta agam. Do bhí an-chuid cúr ins an uisce ag an bpointe seo chomh maith, ach níor chuir seisean isteach go mór orm mar do bhí taithí maith agam ar chúr agus rudaí eile den tsórd san de ó bheith ag snámh ag Cnoc an Rois i gCionn tSáile.

Grianghraf – Tom McCarthy

Ag snámh tríd an gcúr ag Ceann Cléire.

D’fhágamair Ceann Cléire ‘n-ár ndiaidh is do thosnaíomair ag dul soir ó thuaidh airís. Níorbh fhada go raibh Dún an Óir (Caisleán Chlann Uí Dhrisceoil) tagtha ‘n-ár radharc. Sara ‘bhfad, do bhíomair ag Trá Chiaráin, an áit ‘n-a thagann an bád farantóireachta i dtír ar Chléire. ‘Sea anso do fuaireamair faoiseamh éigin ó na tonnta, ach dob é an fadhb ná go raibh na smugairlí rón ag fáil faoiseamh anso chomh maith agus fuaireas roinnt stoingí maithe uathu! D’eirigh an rud go léir abhfad ní b’éasca i ndiaidh sin mar do bhíomair faoi scáth an Oileáin is do bhí sruth na taoide ag tabhairt cabhair dúinn…

Grianghraf – Tom McCarthy

Ag snámh cúpla céad slat amach ó Dhún an Óir, an ghrian ag silleadh solais is teasa orainn fé dheireadh!

Agus sinn ag teacht timpeall an chúinne dheireanach den tsnámh, do bhí an sruth mar abhainn ag rith trí Shúnta an Ghaisceanáin! Tar éis 3 h-uaire 47 nóiméad 32 soicind do chaitheamh ins an uisce, do thánag i dtír ag an fánán i gComalán airís. Go dtí an pointe seo, níor inis éinne teocht an uisce dom – 11.5ºC – do bhí an t-áthas orm ná raibh sé sin ar eolas agam roimis an snámh! Tar éis dom ‘bheith gléasta airís, do chuaigh roinnt de na fir a bhí ar an mbád ag tumadóireacht ar feadh tamaill is do shnámh Tom isteach i bpluais fairrge ar thóir na craice! Agus an méid sin déanta againn, do chuamair thar n-ais go Dún na Séad agus abhaile linn go léir.

This slideshow requires JavaScript.

Ailt Bainteacha: